Zucht, er zit iets in de lucht, licht blauw
Ik mis je, jij hebt me geraakt
Misschien wist je het wel
Maar misschien dacht je wel
Hem raakt niets
Ach, mijn hele leven doe ik al alsof
Ik weet dat we doodgaan
Daar hoef je (meestal) niet om te vragen
Maar waarom werd ik steeds overgeslagen?
Overleven is lastig
Ik zag ze vallen
Al zag ik het niet echt aankomen
En dacht ik
Hoe hou ik me staande
Terwijl jij er zo een plezier aan schijnt te beleven
Me onderuit te halen
Terwijl we elkaar ondersteunen zouden
Ik weet me geen raad
Waar ik je niet in gedachten terugzie
Ik heb heel wat van de universiteit
Het schoolse, doorgenomen
Maar nergens stond er op het programma
“Leren overleven”
Daar schijn je geen diploma mee te kunnen halen
Alleen maar een diagnose
En of dat de goede is
Dat doet er niet eens toe dan
Het is net als met die wegwijzers
Die links en rechts de doorgaande weg aanwijzen
Maar als je de weg bent kwijtgeraakt
Hoe weet je dan nog wat de juiste keuze is
Behalve doorgaan
Met ademhalen
Hoe moeilijk me dat ook afgaat
Een adempauze is me amper gegund
Ik mis jou
Jij hebt me geraakt
Al was het maar even
Je hebt mijn leven voorgoed
Of wat er voor doorgaat
Voor altijd anders gemaakt
