Het is laat. Het is laat en het gaat nog een stuk later worden voor ik thuis ben. Het is nu 12 uur ’s nachts en mijn trein komt pas om vijf voor half één. Bijna een half uur wachten dus in dit tochtige station. En als ik ergens de schurft aan heb, is het wachten. Als er op een mooie, zonnige dag drie mensen in de rij staan te wachten om een ijsje te kopen, zijn mijn hart en goede zin al verkild en sla ik mijn beurt over. Zonder ijsje valt ook heel goed te leven; als ik mijn vrijheid om te bewegen maar heb. 
Maar nu is er geen ontkomen aan. Ik ben met een vriend uit wezen eten in zijn stad en kan door de wijn natuurlijk niet met mijn eigen auto. De trein is dan het alternatief, maar dat betekent wel wachten.
Op dit tijdstip wordt nauwelijks nog gereisd. Ik kijk om me heen en zie slechts drie lotgenoten. Een echtpaar op leeftijd dat een verveelde indruk maakt en een wat a-typisch geklede dertiger. Deze laatste is net ontslagen, heeft daarom wat gedronken, heeft geen partner om hem op zijn kledingkeuze te wijzen. Althans, dat vul ik gewoontegetrouw allemaal voor hem in.
Dan loopt de man naar een piano die op het station voor publiek gebruik aanwezig is. Hij speelt zachtjes My funny Valentine. Het is prachtig! Hij ziet dat het verveelde echtpaar en ik enthousiast van hem worden en gaat aangemoedigd verder met enkele geweldige nummers uit het Great American Songbook. Het echtpaar doet een klein walsje en ik zing zachtjes mee en ga in de muziek op.
Precies tijdens ons klaterende applaus, het is inmiddels vier voor half één, zien we onze trein het station verlaten.
– Frank van der Horst

Ver weg van huis.
Het gras is groener 
maar dit voelt niet als thuis. 

Vroeger nog autoramen boenen.
En nu meisjes om snapchat vragen 
voordat je gaat zoenen.

Justitie op de loer.
Want je hebt geen rolmodellen hier
zoals je broer.

Vaak van huis.
Want je voelt je opgesloten.
Net een kluis. 

Er wordt gekankerd.
Door mensen die hier op dit voetstuk
langer hebben gejammerd.

“Kut-buitenlander.”
“Weg ermee AZC.”

Iedereen speelt in het donzige Binnenhof.
Maar jij doet niet mee.

In jouw tijd kreeg je van je buren nog veel lof.
Maar nu ga je telkens door het stof. 

‘Wat wil je toch met je leven?’
vraagt een begeleider. 

Niemand die het weet. 
De fikse rekening is leeg.
Voelt weer als een steek.

Je rookt alleen maar wiet.
En men ziet je bagage niet.

Wie wil je zijn in dit nieuwe gebied.
Een alien?
Of een astronaut
die terug wordt geschoten 
als een meteoriet.

Besef wel: er zijn meer opties. 
En zolang jij zegt: ‘Ik weet het niet’
blijf ik doorschrijven.
Totdat jij inziet
dat je meer bent 
dan alleen een geschreven lied. 
– Slowly D

Wat mij dwars ligt. Men heeft het over een multiculturele samenleving maar ik heb het gevoel dat het nog steeds geen ‘everything will be allright’ is in ons samenzijn. Vooral op de werkvloer of op festivals maar ook op reis. Het woordje ‘multicultureel’, dat is toch neem ik aan allesomvattend? Laten we dit dan ook landelijk accepteren. Dan zal men zeggen, ach het valt wel mee allemaal. Maar in het verborgene zijn nog steeds allerlei narige gebeurtenissen die niet zijn te overbruggen. Ik was eens met een zwarte jongeman in de natuurwinkel en direct waren alle ogen op hem gericht. Ik was er echt van geschrokken. Dus wat mij betreft: laten we nu eens de diversiteit in onze samenleving accepteren. Wat voor kleur, of wat je maar wil zijn. Dat het kan.
– Bianca

Ik heb twee grote plastic tassen bij me, zodat ik straks met de sinaasappelen, melk en andere noodzakelijkheden mooi in evenwicht kan lopen. Nu ze nog leeg zijn, wapperen ze een beetje dom door de wind. En jawel, één wappert tegen mijn bril. Ik veeg de tas er van af en mijn bril komt mee. 
Waar is dat ding gebleven, ik zie bijna niets meer. Lopen durf ik niet, bang om bovenop de glazen te staan. Ik buk me, voel rondom met mijn handen; geen montuur te bekennen.
Een donkere, mooie stem komt me tegemoet en vraagt: zoek je deze? 
Wat een held, het ding is terecht en ik plaats hem opgelucht op mijn neus.
Dankbaar en blij schud ik de man zijn hand. Ik zie zijn prachtige ogen en voel vlinders in mijn buik. Hij kijkt jammer genoeg niet blij naar mij.

Waaròm heb ik helemaal niet gevoeld dat mijn handpalm vol zat met reigerschijt.
– Ruby van der Horst