Als ik dood ben kruip ik in je oude radio
Ik fluister dan alles wat ik nu niet zeggen kan
Muziek kan soms spreken wat de doden willen zeggen
Zij laten een liedje spreken over wat je wilt horen
Een liedje dat laat zeggen hoe je je voelt
Soms is het een wijze les die je bent vergeten
Die zich op dat moment laat spreken
Soms is het een vrolijk wijsje dat je zorgen doet vergeten
Opdat we in het moment blijven leven

Kom naar huis
Ik houd de deur van het slot
En de ramen open en de lichten aan
Wees welkom om binnen te treden
En dat ik in je armen mag sluiten
Laten we de buitenwereld buiten laten
En ons binnen verwarmen aan de liefde
Ik laat het licht aan zodat je de weg weet
– Sophie van der Klashorst

Blij dat ik er ook bij hoor
Even mijn hart luchten
Door
Wat slakende zuchten
Deel ik mijn smart
Dat maakt me iemand
Met een blij hart

Gedeelde smart
Maar verdubbeling van vreugd
Ondanks mijn beperking
Heb ik een ongelooflijk doorzettingsvermogen
Geleerd in mijn jeugd

Allemaal verbazende ogen
Hoe ik op rolletjes over de wereld ga
Met mijn big smile
Over straat

Door mijn behulpzaamheid
Sta ik altijd paraat
– Diana26

Capuchon op, niet tegen de kou, pet eronder.
Blik op trottoirtegels gericht,
ook een soort oneindig.
Smartphone in rechterhand;
meestal dubbelfocus: één oog
voor het scherm, één voor de stoeptegels.
Niet tweetalig, maar eenkennig.
Signalement voor hoeveel stadsmensen?

Geen megafoon schuin over de schouder, geen oortjes in.
Een gang die op telgang lijkt,
met toch maar twee benen.
Niet aanspreekbaar, loopt elk stemlokaal voorbij,
met onbekende missie.

Beweegt het trottoir, of
maakt de wandelaar vorderingen?
Op de telefoon beweegt een stadsplan; verwissel
het noorden en zuiden en
de looprichting kantelt, samen
met de bestemming naar onbekend.

Spoorzoeken voor anoniemen – kan een hele dag beslaan.
Een spoor volgen, of zelf maken?
Zoals Winnie the Pooh en Piglet,
wandelend in de sneeuw.

Een partij om op te richten: de 70-ers van nu.
Een halve stad vol alleenstaanden.
Ze rekenden op gezellig in groepen oud worden,
geen stadsplan nodig, oude routes.
De grootfamilie is lang geleden opgeheven,
de mantelzorger
wordt betaald voor een uur per week.
Schaduwen van wandelaars in de straat.
Zonder elkaar te groeten, leef je langer.

70-plussers, verenigt u!
Gooi die hoodie af, laat telefoon thuis!
Zing een lied, ga naar de musical Onze Jordaan.
Olie uw gewrichten en verbaas de goegemeente met
een sprong in de lucht, de voetzolen snel tegen elkaar!
De kermis is er ook voor u; het meisje van
de ballengooitent ziet er kek uit!
Gesterkt gooit u een teddybeer omver uit de voorraad
en geeft die aan haar.
Hoffelijk nog steeds, laat de achtbaan maar zitten.
Een route is niet nodig. Raak schieten doe je met de juiste focus.
Een kalkstaafje hoeft maar stuk, en
weer een trofee, voor wie die niet meer nodig heeft.

De 70-plusser is van nature ‘politicus zonder partij’,
maar zonder hoodie
liggen de gesprekken op straat voor het oprapen!
– Maarten Pieter

Hij gooide me er uit, ineens zonder hem, de muren de muren, de beelden de beelden, een ledemaat erbij een ledemaat minder.

Klom het gedicht in de boom, de achtertuin zo leeg, zijn grijphanden boven me, het geluid van de lifthaak, woorden heb ik zoveel, en het geklap van handen over het afscheid dat niet hoefde. Ik ben er aan gewend, ik kan me niet indenken dat de boom er ooit was.

Het valt je niet mee, he? Nee, ik was dol op haar gedicht. Op het podium liet zij het afweten. Breng me naar de geur van mijn lievelingsbloem, hij kon ze niet accepteren.

Hij vond een afleiding. Een boekenkast liep niet. Hoe oud is dat werk. Het idee is dat je moet denken dat hij beroemd is – het lege gazon, de bibliotheek, de stugge vingers – en zijn botten uitrust tegen de zon.

Caddie wat er ook gebeurde, op dat grote veldbed waar het droog was, ik kon slapen en dromen, het achterste gedeelte van mijn tong, het woord waarmee ik alles vervloekte, waar was hij goed voor. Nergens verdomme. Nadat we Ben Hur zagen met Charlton Heston en die wagen die hij droeg voor me. Je moet lopen, kerel, doe het voor mij.

Ik doe het, maar alleen maar voor jou. Die stapel gedichten waar ik niks voor kreeg, wie wilde nou van Caddie een bal terug krijgen.

Hij is altijd een mooie man geweest.

Iedere muur zat vol met Ben Hur, hij was niet uit hun geheugen te slaan. Ik dacht dat ze een slechte relatie hadden, welke muur laat me koud.

Het totaal uitgewiste fragment van Caddie, wie denkt er aan golf, ik ben in het gesprek omhoog geworpen. De stapel groeide zwart van de inkt die ook niet meer zo populair is. Inkt in de inkt.
– Jan Willem van Hamel