Twee contrasten, licht en duisternis. Dag en nacht. Elk zijn eigen doel.
In de nacht kun je genieten van de rust. De stad slaapt. Een enkeling zie je voorbij fietsen. Het is ook donker. Wat een rust!
Een paar uur later is het een drukte van jewelste. Kinderen gaan naar school. Het is druk op straat. Een groter contrast met de nacht is niet denkbaar.
Licht wordt gezien als de poort naar het goede. Toen was er licht!
De associatie en betekenis die men aan het licht geeft, de hoop, verwachting, het positieve, het mooie, het betere.
Ook in het geloof staat licht symbool voor het goede. Het licht heeft de duisternis verslagen.
Binnenkort vieren wij, in het Christendom, het Kerstfeest. De geboorte van het kindje Jezus. Kerstfeest brengt vreugde, hoop, licht in donkere dagen. Een gebeurtenis om naar uit te kijken.
Elke week wordt er een kaarsje aangestoken bij de Adventskaars.
In Europa leven wij in donkere dagen. Het is het na 16.00 uur al donker. Er worden allerlei activiteiten georganiseerd om de duisternis te veraangenamen, te verslaan. In de donkerste maanden heb je het Amsterdam light festival.
Op 6 januari gedenken wij Epifanie. Op weg naar het licht, het positieve. De dagen worden langzaam langer, de nachten korter.
Ook in andere godsdiensten speelt het licht een belangrijke rol. Het licht verslaat de duisternis.
Het zijn twee contrasten in evenwicht. De een kan niet zonder de ander.
– Denice

We hebben de lichtheid van de zwaarte nodig om de zwaarte in het licht te zien.
Het leven voert onherroepelijk uiteindelijk naar de dood.
Het leven zou daarom bij voorbaat tot en schouderafhangende zware opdracht kunnen worden opgevat.
Tot die tijd kan het leven, het bestaan, de zwaartekracht trotseren door omhoog en naar het licht te groeien.

Te ontwikkelen.
Te ontmoeten.
Te delen.
Te vermenigvuldigen.
Door af te wijken, van kleur te veranderen, een held te worden, of uit te blinken.

Het wordt pas ernstig als zwaarte licht wordt opgevat.
Dan wordt de medemens een tegenmens.
– Els

Vaak heeft de maan mij geïnspireerd. Vaak gedacht, wat zij zou denken. Was ze haar best weer aan het doen, daar vredig staand in het universum?
Zou ze zich eenzaam voelen, zo alleen aan het firmament? Of juist niet?

Ze koos eerst voor het nieuw zijn. Lekker, schoon, rein. Maar de gestalte beviel haar toch niet zo. Elk spatje uit het universum zag ze op haar reine gestalte komen, ze bleef maar poetsen.

Dan maar kiezen voor meer uiterlijkheden. Eerste maan: alles voorspelbaar.
Dan het laatste kwartier, kijken wat voor gevoel dat zou brengen. Het laatste kwartier, zo zonder spanning.

Alles al gezien en gedaan! Elke gestalte die zij bedacht, had haar voorkeur niet.
Bij elkaar genomen zag zij de volheid in alle vormen, zo mooi, zo fascinerend.

Uiteindelijk was het duidelijk: de volle maan, dàt ging het worden.

Vol, perfect, zoals wij allen zijn.
– Ada Klootwijk

Zware regen sterke winden stormbericht. Vuurwerken boven. Men kan liggen hier en het is geen min. Min 1 min 2 min 3. Buiten in winter, het is niet spoed. Scherpe draden in de heupen van vorst. Raam van rillen op de schouders. Hoeveel nachten 1, 2, of 0 uur van slaap. Nachten of weken of maanden.
Ontdooien. Zon vandaag in ijs.
– .