Ik woon op de grens
Van dag en nacht
Het schemergebied
Dat ondoordringbaar verboden
Geslaagde stuk onbereikbaarheid
Niemandsland
Aan een enkeling
Voorbehouden
Die het rode pad is gegaan
Bezaaid met bloemen
Van zonlicht gemaakt
En ik gooi mijn sleutels
Over mijn schouder
Mijn huis heeft
Geen deur, noch muren
Het zijn de kleuren
Die mij aantrekken
Mij, mijn huis inzingen
Het rood is mijn thuis vandaag
– Pieter Groen

​Zucht, er zit iets in de lucht, licht blauw

Ik mis je, jij hebt me geraakt
Misschien wist je het wel
Maar misschien dacht je wel
Hem raakt niets

Ach, mijn hele leven doe ik al alsof
Ik weet dat we doodgaan
Daar hoef je (meestal) niet om te vragen
Maar waarom werd ik steeds overgeslagen?

Overleven is lastig
Ik zag ze vallen
Al zag ik het niet echt aankomen
En dacht ik
Hoe hou ik me staande
Terwijl jij er zo een plezier aan schijnt te beleven
Me onderuit te halen
Terwijl we elkaar ondersteunen zouden

Ik weet me geen raad
Waar ik je niet in gedachten terugzie

Ik heb heel wat van de universiteit
Het schoolse, doorgenomen
Maar nergens stond er op het programma
“Leren overleven”
Daar schijn je geen diploma mee te kunnen halen
Alleen maar een diagnose
En of dat de goede is
Dat doet er niet eens toe dan

Het is net als met die wegwijzers
Die links en rechts de doorgaande weg aanwijzen
Maar als je de weg bent kwijtgeraakt
Hoe weet je dan nog wat de juiste keuze is

Behalve doorgaan
Met ademhalen
Hoe moeilijk me dat ook afgaat
Een adempauze is me amper gegund

Ik mis jou
Jij hebt me geraakt
Al was het maar even
Je hebt mijn leven voorgoed
Of wat er voor doorgaat
Voor altijd anders gemaakt
– Donkey Am Luckin

Dansend ging ze door het leven. Ze maakte alles tot een feest.

Genieten kon ze. Stond bekend als een feestbeest.

Geen enkel feest was haar te dol.

Bracht met haar dansen iedereen op hol.

Tot die ene keer. Ze raakte uit balans en verloor haar evenwicht en viel.

Het lukte haar niet om op te staan.
– Denice

De boog en de pees. Hoe en wat, klapvoet of een bochel, klokkenluider of drummer, rusteloos, paradiddle and flame, de accenten, arrow, de pijl die opgelegd wordt. De rotte appel die in de cider terecht kwam en afgestookt wordt tot een eau de vie, levenswater, grand cru of doux, of de hele mand. Of wat dan ook.
De uitdaging om er liefde in te blazen. En de goden gunstig te stemmen. In het concert des levens. Hoe Beethoven zijn laatste werken niet meer kon horen, of zoals het mij zelf verging toen ik er niet meer in geloofde. De wereld weer open ging, het gereedschap wat ik investeerde, van pas kwam, om een stoel die ik bouwde als pendule schommelstoel, en de tand des tijds, op het vuur of wat er zoal kan gebeuren als het tegenzit. Pinokkio.
En de goede gebeurtenissen als oorzaak en gevolg. Dat ik ooit in die tuin zal komen om het zaad te planten van hoge bomen, en dromen van een grote bank voor vele verhalen van mensen die me dierbaar zijn, Kromme Rijn en het verloop.
Wie het weet mag het zeggen.
Het leven is prachtig als je het niet verwacht. De kinderen, kleinkinderen, zij leven voort als de appel die niet ver van de boom, de beeldhouwer en de bouwer van gedachten en de krachten.
– Leo Westra