Capuchon op, niet tegen de kou, pet eronder.
Blik op trottoirtegels gericht,
ook een soort oneindig.
Smartphone in rechterhand;
meestal dubbelfocus: één oog
voor het scherm, één voor de stoeptegels.
Niet tweetalig, maar eenkennig.
Signalement voor hoeveel stadsmensen?
Geen megafoon schuin over de schouder, geen oortjes in.
Een gang die op telgang lijkt,
met toch maar twee benen.
Niet aanspreekbaar, loopt elk stemlokaal voorbij,
met onbekende missie.
Beweegt het trottoir, of
maakt de wandelaar vorderingen?
Op de telefoon beweegt een stadsplan; verwissel
het noorden en zuiden en
de looprichting kantelt, samen
met de bestemming naar onbekend.
Spoorzoeken voor anoniemen – kan een hele dag beslaan.
Een spoor volgen, of zelf maken?
Zoals Winnie the Pooh en Piglet,
wandelend in de sneeuw.
Een partij om op te richten: de 70-ers van nu.
Een halve stad vol alleenstaanden.
Ze rekenden op gezellig in groepen oud worden,
geen stadsplan nodig, oude routes.
De grootfamilie is lang geleden opgeheven,
de mantelzorger
wordt betaald voor een uur per week.
Schaduwen van wandelaars in de straat.
Zonder elkaar te groeten, leef je langer.
70-plussers, verenigt u!
Gooi die hoodie af, laat telefoon thuis!
Zing een lied, ga naar de musical Onze Jordaan.
Olie uw gewrichten en verbaas de goegemeente met
een sprong in de lucht, de voetzolen snel tegen elkaar!
De kermis is er ook voor u; het meisje van
de ballengooitent ziet er kek uit!
Gesterkt gooit u een teddybeer omver uit de voorraad
en geeft die aan haar.
Hoffelijk nog steeds, laat de achtbaan maar zitten.
Een route is niet nodig. Raak schieten doe je met de juiste focus.
Een kalkstaafje hoeft maar stuk, en
weer een trofee, voor wie die niet meer nodig heeft.
De 70-plusser is van nature ‘politicus zonder partij’,
maar zonder hoodie
liggen de gesprekken op straat voor het oprapen!
