De herfst
De herfst… heeft zoveel emotionele facetten. Iets magisch. De dagen worden korter en mij bekruipt dat de elfen en kabouters zich roeren. Opletten geblazen. Geritsel, vooral in het bosgebied. Een gevoel van spanning. Verhalen over de kleine geesten doen hun best het nog magischer te laten voelen. De avond valt met praktische geheimzinnige kleurschakeringen om het geheel nog meer kracht te geven. Zo intens dat men de stem automatisch laat zakken en behoedzaam de weg verkent. Alle zintuigen tot het uiterste gespannen, wat vaak ondraaglijke spanning teweeg brengt. Maar zo mooi. Ik omarm de herfst omdat ik altijd in de herfst jarig ben. Vol magie en zo verstillend, zodat de lente in al haar pracht zich openbaren kan.
Ze koos de alias Pieter Groen in plaats van haar geboortenaam om haar identiteit als schrijver verborgen te houden voor haar conservatieve vader die kunstenaars als ‘drugsgebruikers’ beoordeelde. Ondanks dat ze een jaar zwaar ziek waren met bestraling en chemokuren, bleven ze doorgaan met schrijven en schilderen. Na het verlies van haar dochters krabbelde ze uit diepe dalen steeds omhoog door het maken en delen van haar kunst. Werk uit het boek 
