Mijn gekste idee is niet bepaald doorsnee
Ik ben niet tevree maar leef verder gedwee
Gaat God me aftroeven of slaag ik naar ieders behoeven?
Ik hoard menig boek
Het eind is zoek
Ik begrijp de hoeveelheid niet meteen
Ieder boek is er toch maar een?
Ik ben erg visueel ingesteld
Ik smelt
Bij het zien van een mooie freule
Maar om daarvoor nou een hele doos charmante boeken mee naar huis te zeule…
Niets was van belang, alles was klein en nietig, nergens gebeurde iets, nooit ene ten male, met geen enkele reden.
Plotseling veranderde er niks… in nergenshuizen, zelfs niet in ver-weg-i-stan, voor nooit iemand, weet ik veel waarom.
Dit ging lang evolutionair door, van God, los, had die er niets mee te maken, een oerharde knal, alhoewel ik daar niet eens in geloof, de kip, het ei, de haan zegt u…
Word je onderhand niet moe
Van je eigen clichés
Jaren kijk ik niet meer naar je
Soms doe ik dat wel
Dan blijkt er niks veranderd
Dezelfde sneeuw
Dezelfde knorrige opa
Met de verveelde basstem
Die niets te vertellen heeft
Arme rendieren die nog één keer
Voor jou mogen lopen
Jouw belletjesslee trekken
Hun laatste genot van jouw kerstglorie
Voordat ze verscheurd worden
Door groepen beschermde wolven
Waar Europa gebukt onder gaat
Mensen mijden angstig de natuur
Nooit meer op een slee het bos in
Je kan zomaar worden ingesloten
Door een hongerige roedel
Noodgedwongen verslinden wolven mensen
Nu ze alle schaapskuddes hebben uitgeroeid
Liever blijven we veilig in onze huizen
Ons vergapen aan jouw rendieren
En krijgen een fijn kerstgevoel
Bestaan rendieren nog wel
Is het misschien een hologram
Verdoezeling van verlies
Van vrij genieten in natuur
Doorgeschoten AI
Om de mensen vooral
In kerstsfeer te brengen
Man, bedenk toch eens wat anders
Dat beter past in onze tijd
Hooligans en geen rendieren
Met spreekkoren die scanderen:
‘Kerstmis onze cultuur,
Integreer dat,
Ay, ay, ay ay…’
Ik lach…..
Ik lach om Status
Ik lach om Rijkdom
Ik lach om Geluk
Ik lach om de Jeugd
Ik lach om de Ouderdom
Ik lach om de Ziekte
Ik lach om de Ego
Ik lach om de Dood
Ik lach om de Verlichting
Ik lach om de Boeddha
Ik lach om Alles
Ik lach me Dood..
Madman…
Wat neem ik mee, aan gewicht, leg ik het loodje. Het lichaam als tijdelijk attribuut. De voetprint die ik achter laat, is toch anders mooi, dan de printplaat die ik uit de B&O bandrecorder sloopte, waar ik de waarde niet van woog.
Eerlijk, wat moet je met speren, vier bogen en de pijlen, bijlen, tenten, hangmatten, slaapzakken, hengels, peddels en papegaaien, buitenboordmotoren, boten of schepen.
Wie neem ik mee. De lusten en de lasten. Heeft ook ooit de kop opgestoken bij een verkeerde diagnose. Wat los en vast zat, wat ik heb genomen – wat een luxe. En ontbering ontbrak er ook niet aan. Met een beetje geluk komt het spul terug op het Waterlooplein, bij mensen die het me gunden.
Het hoort erbij. Het was een examen om een beter mens te zijn. Leve de vrijheid, hier en nu, geneugten, het waren er vele. Kwaliteit is onze reclame, hoog in het vaandel. En op de dag als vandaag, hoe grote bedrijven belastingvoordelen nemen om een agenda uit te rollen – Shell Tefal Pfas Schiphol Tata Steel. Het zijn andere tijden.
Een hengst gecastreerd in de wei. Wat liet hij achter.