Ik draai maar wat
rondjes
op deze wereld
langs ‘s heerenwegen
Het vagebondgevoel
wappert aan een stokje
en ik werk aan conditie
die petje huilerig is
vitaminen ten spijt
Rijden langs klaprozen
geel fluitenkruid
blauwe korenbloemen
en paarse huppeldepup
Een verademing na verblijf
in de hel
haar vlammende chemicaliën
verwoesten de eetlust
en iedere meter afstand
moet bevochten worden
Maar de bomen zijn
lentegroen en
de wolken eindeloos
wit
De punt aan dit apparaat
zet u op papier
en u beweegt, zoals’ t gaat
uw hand een beetje heen en weer.
Bekijk uw resultaat.
Bent u tevreden?
Is dit een brief?
Voldoende duidelijk voor uw lief?
Zo niet, stort dan naast uw hand
de inhoud van uw hart
uit in de taal
die bekend is bij ons
allemaal.
Hoogdravende taal
vreemde woorden
zullen uw lief niet bekoren.
Maar ga aan de haal
met directe taal.
Zeg wat er in u leeft
en waarom uw hand zo beeft.
Uw lief zal u gaan begrijpen
en danst zeker naar uw pijpen.
Bij de halte Hugo de Grootplein stapte een oudere heer in tram 3.
Zijn vale, vermoeide gezichtsuitdrukking riep een sterk vermoeden van decennia aan
tegenslagen op. Het zou mij niet verbaasd hebben als hij onlangs uit een stoffige
bundel met ‘stukkies’ van Simon Carmiggelt was gekropen.
De man vroeg de tramconducteur netjes of ie “asjeblief een haltetje mee mog rije.”
Dat verzoek werd uiteraard ingewilligd. Zulk een vriendelijk en beleefd geformuleerd rekest kan immers niemand weigeren.
Bij de volgende halte verliet de man de tram. Ik zag hoe hij met twee volle plastic zakken naar de belenende bushalte stiefelde en daar op het bankje plaatsnam.
Wellicht wachtend op een bus waarmee ie weer ietsje dichter bij zijn uiteindelijke bestemming zou geraken.
Terwijl ‘mijn’ tram de hoek om reed, glimlachte ik hem na.
“Die komt er wel. Al is het niet vandaag, dan wel morgen.”
Kleuren stijgen de bomen in
Een fonkelpracht van goud
Het heeft zin
De bladeren worden oud
Regen klettert neer op paden
En schept een dikke bruine moes
Het is tijd voor daden
Naar binnen vlucht de poes
De stemming gaat zakkende heen
Het jaargetijde grijpt meedogenloos in
Eenzaam maar niet alleen
Heeft het leven zin?
Dan staat de winter voor de deur
De stemming gaat omhoog
Eindelijk afgelopen met het gezeur
Het was de herfst die het uit me zoog
Weer helemaal de oude
Alhoewel
Natuurlijk griep en snipverkouden
Maar de winter is echt kinderspel
Wat verlang ik naar de lente
Naar ontluikende bloemen en zonneschijn
Een portie zon met rente
Dat is pas echt helemaal fijn
Vrijmoedigheid en een briljant brein leveren leuke situaties op – of hele nare -.
Om dit te overleven moet je wel Aards Overleveraar zijn.
Humor is de grootste troef. Een goede grap gaat jaren mee en levert meer op dan aardse goederen en/of geld.
Het briljante brein laat alles 180 graden draaien. Of denkt door bij aangeboden denkbeelden. Bijvoorbeeld: als u wordt geslagen, keer dan ook uw andere wang toe.
In het verlengde hiervan ligt: bent u bestolen? Biedt dan ook de andere jaszak aan.
De bijbel verbiedt waarzeggers en toekomstvoorspellers. Dan moet je terug naar een grot, want klokken en roosters zijn waarzeggers en toekomstvoorspellers. Het huis waarin je woont, de brug waar je overheen gaat. Alles is voorberekend en dus voorspeld.
Wil men onrecht?
Men kan het krijgen. Een eigen deegkoekje. Als Aards Overleveraar en Levenskunstenaar bijt ik me daarin vast.
Dat willen ze niet.
“Laat het toch van je afglijden.” “Ga door met je Leven.”
Het aanpakken van doortrapt onrecht is mijn taak als Aards Overleveraar. Als
Levenskunstenaar laat ik zo’n kans niet aan mij voorbijgaan.
Ik neem mijn Leven zeer serieus – alles wat ik tegen kom.
En – pas op, ik zie alles.
Sprookjes. Ik heb mijn zakken er van vol.
Wij willen in deze tijd zo graag dat er vooral vrede is, of komt. De wereld door een roze bril zien. Zo ook ik.
Slapend wil ik deze nacht creëren hoe het beter kan. Geen gezeur. Willempie’s toespraak geloofwaardiger maken, of is dat te veel gevraagd? Misschien iets beters?
Alhoewel…
Het land der dromen, wat een onzin! Realiteit hebben we nodig. Geen gemijmer over hoe het is of was. Laten we het zo realistisch maken als het maar mogelijk is.
Met deze gedachten leg ik mijn hoofd neder.
Maar… het lukt mij om niet kwade gedachten de hoofdrol te laten spelen.
Kwade gedachten passen mij niet.
Een nieuwe dag. Vooruit, de zon schijnt, de hemel is blauw, de bloemen laten het mooiste van de natuur zien, mijn buurman geeft me een zoen en iedereen groet elkaar en zingt.
De wereld doet haar best. Vrede voor iedereen!