Vaak heeft de maan mij geïnspireerd. Vaak gedacht, wat zij zou denken. Was ze haar best weer aan het doen, daar vredig staand in het universum?
Zou ze zich eenzaam voelen, zo alleen aan het firmament? Of juist niet?
Ze koos eerst voor het nieuw zijn. Lekker, schoon, rein. Maar de gestalte beviel haar toch niet zo. Elk spatje uit het universum zag ze op haar reine gestalte komen, ze bleef maar poetsen.
Dan maar kiezen voor meer uiterlijkheden. Eerste maan: alles voorspelbaar.
Dan het laatste kwartier, kijken wat voor gevoel dat zou brengen. Het laatste kwartier, zo zonder spanning.
Alles al gezien en gedaan! Elke gestalte die zij bedacht, had haar voorkeur niet.
Bij elkaar genomen zag zij de volheid in alle vormen, zo mooi, zo fascinerend.
Uiteindelijk was het duidelijk: de volle maan, dàt ging het worden.
Vol, perfect, zoals wij allen zijn.
