Ver weg van huis.
Het gras is groener
maar dit voelt niet als thuis.
Vroeger nog autoramen boenen.
En nu meisjes om snapchat vragen
voordat je gaat zoenen.
Justitie op de loer.
Want je hebt geen rolmodellen hier
zoals je broer.
Vaak van huis.
Want je voelt je opgesloten.
Net een kluis.
Er wordt gekankerd.
Door mensen die hier op dit voetstuk
langer hebben gejammerd.
“Kut-buitenlander.”
“Weg ermee AZC.”
Iedereen speelt in het donzige Binnenhof.
Maar jij doet niet mee.
In jouw tijd kreeg je van je buren nog veel lof.
Maar nu ga je telkens door het stof.
‘Wat wil je toch met je leven?’
vraagt een begeleider.
Niemand die het weet.
De fikse rekening is leeg.
Voelt weer als een steek.
Je rookt alleen maar wiet.
En men ziet je bagage niet.
Wie wil je zijn in dit nieuwe gebied.
Een alien?
Of een astronaut
die terug wordt geschoten
als een meteoriet.
Besef wel: er zijn meer opties.
En zolang jij zegt: ‘Ik weet het niet’
blijf ik doorschrijven.
Totdat jij inziet
dat je meer bent
dan alleen een geschreven lied.
