Wat doet het?
Mijn hart doet het. Elke dag weer, ook als ik slaap, als ik ren, als ik fiets en zelfs als ik bewusteloos op de grond lig.
Dan pompt het bloed door mijn aderen. Mijn hartkamers. Mijn aorta. Die nog intact is en niet van onderhoud wordt voorzien. Mijn benen, mijn voeten en mijn tenen. Hoofd, handen, armen en vingers. Een heel netwerk dat zo robuust is en toch zo kwetsbaar. Het hart… in het hart van het lichaam. 

Ik zit nietsvermoedend thuis op de bank voor me uit te staren en plotseling voel ik mijn hart heel intens. Mijn ogen puilen uit en ik voel overal stress. Mijn moeder vraagt of alles goed gaat. Ik stamel van nee, maar weet niet wat er mis is. Mijn hart klopt door alsof er niets is gebeurd. Mijn gedachten gaan meteen naar mijn overleden oma, die had een pacemaker. Dát werd haar niet fataal. Ze stierf aan ouderdom. Een ongeneeslijke ‘ziekte’.

Soms twijfel ik aan het ritmegevoel van mijn hart. Vierkwartsmaat gaat nog net maar 5/8 wordt al wat lastiger. Klopt hij wel goed in de maat? Boem, boem, boem… Ik zou geen liedje willen schrijven wat uit mijn hart komt. Dan wordt het een bende. Ik ben liever dirigent in mijn eigen hoofd. Piano, piano.

Luister naar je hart. Het geeft rust. Je moet ervan op aan kunnen dat de volgende slag op het goede moment komt. Ik vraag me nog steeds af of mijn hart op de goede plek zit. Wie weet zit hij stiekem iets naar rechts, ook al heb ik geen twijfels aan mijn ‘linkse hart’. 

Dan schiet cupido ook nog een pijl door mijn hart.
Hartelijk bedankt cupido… Liever heb ik die dingen niet.
Ik ben allang blij dat mijn hart klopt. Niet te hard, niet te zacht. Voorspelbaar.

Olivier Vos

We doen vaak alsof de samenleving zonder alcohol niet kan functioneren. Een glas wijn om losser te worden, een biertje om het wantrouwen weg te spoelen, een borrel om eindelijk wat te durven zeggen. Alsof vertrouwen pas ontstaat zodra er iets vloeibaars door ons heen stroomt.
Maar dat is een illusie. Want dezelfde alcohol die ons zogenaamd overeind houdt, slaat ons tegelijk onderuit. Partners die elkaar slaan omdat grenzen vervagen. Kinderen die misbruikt of verwaarloosd worden door volwassenen die niet meer nuchter kunnen denken. Verkeersdoden, ziekenhuisbedden, nachten op de spoedeisende hulp – de samenleving betaalt een hoge prijs voor de schijn van gezelligheid.
Het alternatief ligt voor de hand, maar krijgt nauwelijks aandacht: samen eten. Overal ter wereld is de maaltijd hét ritueel van verbroedering. Rond een tafel verdwijnen verschillen, komt het gesprek op gang en groeit vertrouwen – zonder dat er een druppel alcohol bij nodig is.
Maar in onze cultuur is juist dát het taboe. Je moet eerst “heel goede vrienden” zijn om iemand thuis aan tafel te vragen. Alsof het delen van brood net zo intiem is als het delen van een bed. En dus grijpen we liever naar het glas. Daar zit iets ziekelijks in: we wantrouwen het meest menselijke gebaar, en vervangen het door drank die ons tijdelijk doet vergeten dat we elkaar niet écht vertrouwen. De samenleving blijft overeind ondanks alcohol, niet dankzij.
Echte bevrijding begint bij de eettafel.

Peter Roozendaal

Zolang je in gedachten voortleeft
Heb je bestemming
Omdat je eraan gewerkt hebt
Omdat je erop los hebt geleefd
Omdat je het zorgvuldig gepland hebt
Omdat je het de moeite waard vond

Dat is bestemming
Dingen doen
Die je voor jezelf belangrijk vindt

Jean Banchet (2024)

Met grote eer, of iets anders had ik moeten zeggen. Dat ik met grote nederigheid accepteer… of in grote dankbaarheid aanneem en dat ik het niet alleen, dat het een group effort was, samenwerking, ja, dat was het. En ik moet denken, nee ja, aan al die miljoenen kwetsbaren en onze plicht, en de lijdensweg van velen. Ik ontken het niet: het harde werk van velen, hou zou ik dat kunnen. En, dat we moeten blijven doorgaan, niet moeten opgeven, nooit moeten opgeven. Ook al lijkt het hopelozer en hopelozer.
Ook pinguïns doen hun best…iedere keer weer. Misschien omdat ze niet weten, of omdat ze niet anders kunnen. Ik zie ze gaan vanaf de witte klif, de eerste aarzelend, onzeker en dan: plof! En dan nog een, en nog een. Wat loert daar onder de oppervlakte? Iets anders onwetends of ook een die niet anders kan?
Het leven is een aaneenschakeling van verlies en daar moeten we vrede mee zien te krijgen om in vrede met elkaar te kunnen leven. Bladibladibla, ladida, doe je best verdorie, altijd!

Tierelierelom

Terwijl het regent klinkt
het getokkel van lieren en andere snaarinstrumenten
uit een oosterse beleving
Hartstocht beneemt me als ik je voor me  zie je
blauwachtige ogen vol leven je
krullend wat rossig haar je
wat scheve bekkie je
neuriet zachtjes mee je
ziet mij je
kijkt doe mee…………..
Maar ik ben nog niet klaar… je
draait je om je
gedachten weer bij je
ik schrijf……….
het is dan even
wanneer wij
Het regent nog   ​

John