​Het wormen en kruipen
Het woelen en wringen
Op de tenen lopen en sluipen
Het schuren en verduren
Het aanpassen, zich verliezen
En dan die ingewikkelde blik
Wie ben ik

Met de ziel onder de armen
Onverwerkte shit en rommelige darmen
Rusteloos wroeten in het bestaan
Slenterend achter in de rij
Jij hoort er niet bij

Gelukkig heb je jouw geheime ontmoetingen
Je innerlijke dialogen met god
Of andere bekenden
En jouw fantasieën

Dromend, veilig in bed
Spin je jouw onzichtbare jas
Onbewust komt ie vaak goed van pas
Schitteren door afwezigheid
In de zogenaamde realiteit

Nu staat de wereld in brand
Mensen lopen verloren
Een ieder op de rand
Van niet weten
Waar naar toe
Dat ongemak, onveiligheid
Jij nu ook de weg kwijt?

Zo lang achter gelopen in de rij
Nu langzaam, ingelopen
Nog even
Dan menigeen voorbij

De weg naar intiem
Met zichzelf, god of fantasie, die bekende
Die innerlijke dialoog die
Ergens in jezelf, je hart, of hoofd
Kan worden doorgegeven
Met kunst, ont-moetingen, verhalen

Hè wat fijn
We ademen
Een wonder
We leven

Daniel Declercq

Als een baby geboren wordt, houd je het vast tegen je hart. Later zeg je ‘heb je je bezeerd, hartje?’. Je hoopt dat zij niet harteloos wordt. Toch gaat dat hartje weleens nukken. Dan valt het beeld van hart in stukken. Hartig eten, de een houdt ervan, de ander niet. Binnen gezinnen kunnen daar hartige meningsverschillen uit komen. Hart smijten op een ander zijn hart is een symptoom tegenwoordig. Hart liegen kom je weleens tegen, oh wat harteloos. Om oude harten wordt niet meer gegeven. Die kijken en smeken maar zijn ondertussen hart geworden. Oude harten kunnen wel erg hart praten. Ze vergeten dan de andere harten. Liefde met heel je hart, wat naar als daarop getrapt wordt. Bijna zou je daar zelf harteloos van worden. Dan heb je kans dat niemand jou hartelijk meer vindt. En het mooiste dat je kan overkomen? Een hartelijke man, waarnaast je zelf ook hartelijk wordt. Hartelijkheid maakt je rijk!

​

JUUT

Een bom erop dat dacht ik
Toch ben ik geen slechterik
Mijn excuses, maar 35 jaar eerder
Toen de ING nog op mijn gemoed teerde
Was ik niet onder de indruk van deze wijk
Mijn explosief idee gaf daarvan blijk 

In dit betonnen en bakstenen gehucht
Geeft men GEEN bedrijfsfeest – diepe zucht
Mijn hart was als steen en koud
Noord was als stadsdeel zo errug fout

Fast forward zoals wij Batavofielen 
Plachten te zeggen zonder pielen
… Noord is zowaar leuk.
Hoe kan dat opeens? Goede meuk!

Misschien de twee stations van de metro?
De yuppen, jaaaaaren in vitro
Zowaar ineens Noorderlingen van het eerste uur
Gestaald door het Noordergasfabriek-vuur

Dat zal het wel zijn: alles in verf en gerepareerd
Wat hebben we nu geleerd?
Voor de mannen en vrouwen met oud en nieuw geld
Wordt alles gemeld en hersteld

Gregory Robert Manberg

Het is laat. Het is laat en het gaat nog een stuk later worden voor ik thuis ben. Het is nu 12 uur ’s nachts en mijn trein komt pas om vijf voor half één. Bijna een half uur wachten dus in dit tochtige station. En als ik ergens de schurft aan heb, is het wachten. Als er op een mooie, zonnige dag drie mensen in de rij staan te wachten om een ijsje te kopen, zijn mijn hart en goede zin al verkild en sla ik mijn beurt over. Zonder ijsje valt ook heel goed te leven; als ik mijn vrijheid om te bewegen maar heb. 
Maar nu is er geen ontkomen aan. Ik ben met een vriend uit wezen eten in zijn stad en kan door de wijn natuurlijk niet met mijn eigen auto. De trein is dan het alternatief, maar dat betekent wel wachten.
Op dit tijdstip wordt nauwelijks nog gereisd. Ik kijk om me heen en zie slechts drie lotgenoten. Een echtpaar op leeftijd dat een verveelde indruk maakt en een wat a-typisch geklede dertiger. Deze laatste is net ontslagen, heeft daarom wat gedronken, heeft geen partner om hem op zijn kledingkeuze te wijzen. Althans, dat vul ik gewoontegetrouw allemaal voor hem in.
Dan loopt de man naar een piano die op het station voor publiek gebruik aanwezig is. Hij speelt zachtjes My funny Valentine. Het is prachtig! Hij ziet dat het verveelde echtpaar en ik enthousiast van hem worden en gaat aangemoedigd verder met enkele geweldige nummers uit het Great American Songbook. Het echtpaar doet een klein walsje en ik zing zachtjes mee en ga in de muziek op.
Precies tijdens ons klaterende applaus, het is inmiddels vier voor half één, zien we onze trein het station verlaten.

Frank van der Horst

Ver weg van huis.
Het gras is groener 
maar dit voelt niet als thuis. 

Vroeger nog autoramen boenen.
En nu meisjes om snapchat vragen 
voordat je gaat zoenen.

Justitie op de loer.
Want je hebt geen rolmodellen hier
zoals je broer.

Vaak van huis.
Want je voelt je opgesloten.
Net een kluis. 

Er wordt gekankerd.
Door mensen die hier op dit voetstuk
langer hebben gejammerd.

“Kut-buitenlander.”
“Weg ermee AZC.”

Iedereen speelt in het donzige Binnenhof.
Maar jij doet niet mee.

In jouw tijd kreeg je van je buren nog veel lof.
Maar nu ga je telkens door het stof. 

‘Wat wil je toch met je leven?’
vraagt een begeleider. 

Niemand die het weet. 
De fikse rekening is leeg.
Voelt weer als een steek.

Je rookt alleen maar wiet.
En men ziet je bagage niet.

Wie wil je zijn in dit nieuwe gebied.
Een alien?
Of een astronaut
die terug wordt geschoten 
als een meteoriet.

Besef wel: er zijn meer opties. 
En zolang jij zegt: ‘Ik weet het niet’
blijf ik doorschrijven.
Totdat jij inziet
dat je meer bent 
dan alleen een geschreven lied. 

Slowly-D

Wat mij dwars ligt. Men heeft het over een multiculturele samenleving maar ik heb het gevoel dat het nog steeds geen ‘everything will be allright’ is in ons samenzijn. Vooral op de werkvloer of op festivals maar ook op reis. Het woordje ‘multicultureel’, dat is toch neem ik aan allesomvattend? Laten we dit dan ook landelijk accepteren. Dan zal men zeggen, ach het valt wel mee allemaal. Maar in het verborgene zijn nog steeds allerlei narige gebeurtenissen die niet zijn te overbruggen. Ik was eens met een zwarte jongeman in de natuurwinkel en direct waren alle ogen op hem gericht. Ik was er echt van geschrokken. Dus wat mij betreft: laten we nu eens de diversiteit in onze samenleving accepteren. Wat voor kleur, of wat je maar wil zijn. Dat het kan.

Bianca