Wat mij dwars ligt. Men heeft het over een multiculturele samenleving maar ik heb het gevoel dat het nog steeds geen ‘everything will be allright’ is in ons samenzijn. Vooral op de werkvloer of op festivals maar ook op reis. Het woordje ‘multicultureel’, dat is toch neem ik aan allesomvattend? Laten we dit dan ook landelijk accepteren. Dan zal men zeggen, ach het valt wel mee allemaal. Maar in het verborgene zijn nog steeds allerlei narige gebeurtenissen die niet zijn te overbruggen. Ik was eens met een zwarte jongeman in de natuurwinkel en direct waren alle ogen op hem gericht. Ik was er echt van geschrokken. Dus wat mij betreft: laten we nu eens de diversiteit in onze samenleving accepteren. Wat voor kleur, of wat je maar wil zijn. Dat het kan.

Bianca

Ik heb twee grote plastic tassen bij me, zodat ik straks met de sinaasappelen, melk en andere noodzakelijkheden mooi in evenwicht kan lopen. Nu ze nog leeg zijn, wapperen ze een beetje dom door de wind. En jawel, één wappert tegen mijn bril. Ik veeg de tas er van af en mijn bril komt mee. 
Waar is dat ding gebleven, ik zie bijna niets meer. Lopen durf ik niet, bang om bovenop de glazen te staan. Ik buk me, voel rondom met mijn handen; geen montuur te bekennen.
Een donkere, mooie stem komt me tegemoet en vraagt: zoek je deze? 
Wat een held, het ding is terecht en ik plaats hem opgelucht op mijn neus.
Dankbaar en blij schud ik de man zijn hand. Ik zie zijn prachtige ogen en voel vlinders in mijn buik. Hij kijkt jammer genoeg niet blij naar mij.

Waaròm heb ik helemaal niet gevoeld dat mijn handpalm vol zat met reigerschijt.

Ruby van der Horst

Zullen we een feestje bouwen, maar echt heel gauw. Voordat hij zijn oog laat vallen op een prinses die blowt of snauwt. 
Om kandidaten uit te nodigen voor het feest gaan de ouders B en C heel Europa door en zelf ver over zee.
Grote drukte op de dag van het feest. Een stoet mooie dure auto’s glijdt door de straten van Den Haag en de dames die uitstappen zijn om door een ringetje te halen: groot, slank, dikke billen, in alle maten en soorten. Dress to kill, want die Alexander is een felbegeerde vrijgezel. Hij is niet alleen rijk, maar ook sportief, sociaal, goedlachs en veelbelovend. 
Het personeel heeft dagen lopen poetsen, boenen en er zijn heerlijke gerechten bereid: pom, pastei, roti en nog wat kroketten en bitterballen. Drank is er ook genoeg: gemberbier, orgeade, limonade, Parbo bier en ook Heineken en Coca-Cola, voor wie dat lust. B. en C. leiden vol trots Alexander de feestzaal binnen. Zij hadden reeds rondgekeken en er zijn zeker twee kandidaten die erg in de smaak vallen. Wel uit een ander werelddeel. Zou Alexander vallen voor een warme dame met pit? Nou B., ik hoop het wel, zegt C.
Het wordt een avond om nooit te vergeten: er wordt gedanst, gesjanst en geschranst. Alexander is overduidelijk het middelpunt van het feest. Helaas krijgt hij last van keuzestress. Hij hoopt dat de mooiste prinses één schoen zal achterlaten. Maar in plaats daarvan blijven er tig schoenen liggen. Zou het opzet zijn? 
Alexander besluit met de grootste schoenmaat op zoek te gaan naar zijn toekomstige bruid. Hij wil niet zo’n poppetje maar een vrouw die stevig in haar schoenen staat. Dus gaan de bediendes met schoenmaat 41 langs alle dames van het feest. Ze moeten zelfs de oceaan over naar Zuid-Amerika. En ja hoor, in Paramaribo vinden ze Minima, onze toekomstige koningin! Met een tattoo: black don’t crack.

Lilian Eline

Wat doet het?
Mijn hart doet het. Elke dag weer, ook als ik slaap, als ik ren, als ik fiets en zelfs als ik bewusteloos op de grond lig.
Dan pompt het bloed door mijn aderen. Mijn hartkamers. Mijn aorta. Die nog intact is en niet van onderhoud wordt voorzien. Mijn benen, mijn voeten en mijn tenen. Hoofd, handen, armen en vingers. Een heel netwerk dat zo robuust is en toch zo kwetsbaar. Het hart… in het hart van het lichaam. 

Ik zit nietsvermoedend thuis op de bank voor me uit te staren en plotseling voel ik mijn hart heel intens. Mijn ogen puilen uit en ik voel overal stress. Mijn moeder vraagt of alles goed gaat. Ik stamel van nee, maar weet niet wat er mis is. Mijn hart klopt door alsof er niets is gebeurd. Mijn gedachten gaan meteen naar mijn overleden oma, die had een pacemaker. Dát werd haar niet fataal. Ze stierf aan ouderdom. Een ongeneeslijke ‘ziekte’.

Soms twijfel ik aan het ritmegevoel van mijn hart. Vierkwartsmaat gaat nog net maar 5/8 wordt al wat lastiger. Klopt hij wel goed in de maat? Boem, boem, boem… Ik zou geen liedje willen schrijven wat uit mijn hart komt. Dan wordt het een bende. Ik ben liever dirigent in mijn eigen hoofd. Piano, piano.

Luister naar je hart. Het geeft rust. Je moet ervan op aan kunnen dat de volgende slag op het goede moment komt. Ik vraag me nog steeds af of mijn hart op de goede plek zit. Wie weet zit hij stiekem iets naar rechts, ook al heb ik geen twijfels aan mijn ‘linkse hart’. 

Dan schiet cupido ook nog een pijl door mijn hart.
Hartelijk bedankt cupido… Liever heb ik die dingen niet.
Ik ben allang blij dat mijn hart klopt. Niet te hard, niet te zacht. Voorspelbaar.

Olivier Vos

We doen vaak alsof de samenleving zonder alcohol niet kan functioneren. Een glas wijn om losser te worden, een biertje om het wantrouwen weg te spoelen, een borrel om eindelijk wat te durven zeggen. Alsof vertrouwen pas ontstaat zodra er iets vloeibaars door ons heen stroomt.
Maar dat is een illusie. Want dezelfde alcohol die ons zogenaamd overeind houdt, slaat ons tegelijk onderuit. Partners die elkaar slaan omdat grenzen vervagen. Kinderen die misbruikt of verwaarloosd worden door volwassenen die niet meer nuchter kunnen denken. Verkeersdoden, ziekenhuisbedden, nachten op de spoedeisende hulp – de samenleving betaalt een hoge prijs voor de schijn van gezelligheid.
Het alternatief ligt voor de hand, maar krijgt nauwelijks aandacht: samen eten. Overal ter wereld is de maaltijd hét ritueel van verbroedering. Rond een tafel verdwijnen verschillen, komt het gesprek op gang en groeit vertrouwen – zonder dat er een druppel alcohol bij nodig is.
Maar in onze cultuur is juist dát het taboe. Je moet eerst “heel goede vrienden” zijn om iemand thuis aan tafel te vragen. Alsof het delen van brood net zo intiem is als het delen van een bed. En dus grijpen we liever naar het glas. Daar zit iets ziekelijks in: we wantrouwen het meest menselijke gebaar, en vervangen het door drank die ons tijdelijk doet vergeten dat we elkaar niet écht vertrouwen. De samenleving blijft overeind ondanks alcohol, niet dankzij.
Echte bevrijding begint bij de eettafel.

Peter Roozendaal

Zolang je in gedachten voortleeft
Heb je bestemming
Omdat je eraan gewerkt hebt
Omdat je erop los hebt geleefd
Omdat je het zorgvuldig gepland hebt
Omdat je het de moeite waard vond

Dat is bestemming
Dingen doen
Die je voor jezelf belangrijk vindt

Jean Banchet (2024)